Sida:Germania 1912.djvu/38

Från Wikisource, det fria biblioteket.
Hoppa till navigering Hoppa till sök
Den här sidan behöver inte korrekturläsas

32

quorundam igni et equus adicitur. sepulcrum caespes erigit: monumentorum arduum et operosum honorem ut grauem defunctis aspernantur, lamenta ac lacrimas cito, dolorem et tristitiam tarde ponunt, feminis lugere honestum est, uiris meminisse.

Haec in commune de omnium Germanorum origine ac moribus accepimus, nunc singularum gentium instituta ritusque, quatenus differant, quae nationes e Germania in Gallias commigrauerint, expediam.

28. Validiores olim Gallorum res fuisse summus auctorum diuus lulius tradit; eoque credibile est etiam Gallos in Germaniam transgressos: quantulum enim amnis obstabat, quo minus, ut quaeque gens eualuerat, occuparet permutaretque sedes promiscuas adhuc et nulla regnorum potentia diuisas? igitur inter Hercyniam siluam Rhenumque et Moe­ num amnes Heluetii, ulteriora Boii, Gallica utraque gens, tenuere, m anet adhuc Boihaemi nomen significatque loci ueterem memoriam quamuis m utatis cultoribus, sed utrum Arauisci in Pannoniam ab Osis, Germanorum natione, an Osi ab Arauiscis in Germaniam commigrauerint, cum eodem adhuc sermone institutis moribus utantur, incertum est, quia pari olim inopia ac libertate eadem utriusque ripae bona malaque erant. Treueri et Neruii circa adfectationem Germanicae originis ultro ambitiosi sunt, tam quam per hanc gloriam sanguinis a similitudine et inertia Gallorum separentur, ipsam Rheni ripam haud dubie Germanorum populi colunt, Vangiones Triboci Nemetes, ne Vbii qui­ dem, quamquam Romana colonia esse meruerint ac libentius Agrippinenses conditoris sui nomine uocentur, origine